We wczorajszej Rzeczpospolitej (nr 42) Anna Nowacka-Isaksson napisała:

Po polsku nawet nie wiadomo, jak nazwać strażaka w spódnicy. Słowo „strażaczka” nie brzmi dobrze.

Dlaczego strażaczka nie brzmi dobrze? Zacznijmy od tego, że nie wchodzą tu w grę ograniczenia formalne, tzn. wyraz strażaczka jest zbudowany zgodnie z regułami słowotwórstwa polskiego (por. pływak – pływaczka). Jeśli więc „nie brzmi dobrze”, to jedynie dlatego, ze jest nowy i jeszcze się z nim nie oswoiliśmy. Jeśli strażaczek będzie więcej, słowo ma szansę wejść do szerszego obiegu i przestanie razić nasze uszy. Napisałem ma szansę, bo we współczesnje polszczyźnie obserwujemy dwie przeciwstawne tendencje.

Z jedej strony do powszechnego użycia wchodzą nowe nazwy żeńskie, tj. rzeczowniki tworzone od nazw męskich, nawet jeśli jeszcze niedawno słowniki i wydawnictwa normatywne uznawały je za niedopuszczalne (np. socjolożka od socjolog czy teolożka od teolog).

Z drugiej natomiast kobiety, wykonujące prace dawniej zarezerwowane jedynie dla mężczyzn, nazywane są formami męskimi, np. rzeczownik reżyser może nazywać zarówno mężczyznę jak i kobietę (tj. reżyserkę). W przypadkach zależnych oraz w składni formy męskie i żeńskie różnią się jednak znacznie, np. film wybitnego reżysera (o mężczyźnie), film wybitnej reżyser (o kobiecie).

Jak będziemy nazywali kobiety-strażaków, zależy od tego, który z tych sposobów tworzenia nazw żeńskich zwycięży w języku polskim. Pożyjemy, zobaczymy.